حکومت سرکوبگر اسلامی، ناتوان از مهار این بحرانها و در هراس از خیزش های اجتماعی همچنان به دستگیری، شکنجه و اعدام ادامه می دهد. با این وجود، جنبشهای اجتماعی هرچند با فراز و نشیب، در کشور جاری هستند. این روزها همچنین در آستانه چهارمین سالگرد خیزش انقلابی “زن، زندگی، آزادی” قرار داریم، جنبشی که پایه های حکومت اسلامی را به لرزه درآورد و تغییرات قابل توجهی در بطن جامعه بوجود آورده است.
اطلاعيه سازمان اتحاد فدائيان خلق ايران :
کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی- عقیدتی در تابستان ١٣٦٧
پرونده این جنایت حکومت اسلامی همچنان گشوده است
این روزها، ٣٨ سال از کشتاردسته جمعی زندانیان سیاسی و عقیدتی در تابستان ١٣٦٧ می گذرد.
حکومت خونخوار و سرکوبگر اسلامی قبل از این کشتار و طی سی و هشت سالی که از این جنایت هولناک می گذرد، بکرات مرتکب جنایتها و کشتارهای دیگری شده است. یکی از آخرین آنها، کشتار هزاران انسان در اعتراضات وسیع دیماه ١٤٠٤ است.
نگاهی بر کارنامه سیاه حکومت اسلامی بخوبی نشان می دهد که کشتار و اعدام مخالفین و دگر اندیشان، عنصر ذاتی این رژیم استبدادی و ضد بشری است و اساسا پایه های آن بر سرکوب، دستگیری، شکنجه و اعدام بنا شده اند. کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی و عقیدتی در تابستان ١٣٦٧ اما از ویژه گی ها خاصی برخوردار است. این قتل عام که با فرمان مستقیم خمینی و با تشکیل هئیتهای مرگ در زندانهای تهران و سایر شهرهای ایران صورت گرفت بدون تردید یکی از فجیع ترین جنایات تاریخ معاصر ایران است.
شواهد و مدارکی وجود دارند که نشان می دهند این کشتار ماهها قبل از پایان جنگ و عملیات ” فروغ جاویدان” برنامه ریزی شده بود. پذیرش قطعنامه ٥٩٨ شورای امنیت سازمان ملل متحد و آتش بس با عراق پس از ٨ سال جنگ خانمان سوز، و نوشیدن “جام زهر” توسط خمینی بیمار، اجرای این جنایت هولناک را تسریع کرد.
طی کمتر از دو ماه (مرداد و شهریور ٦٧) هزاران زندانی مجاهد، چپ، کمونیست، سوسیالیست و دمکرات در زندانهای سراسر ایران، بدار آویخته شده و در گورهای دسته جمعی در خاوران، بهشتزهرا و ده ها گورستان بی نام و نشان در نقاط مختلف کشور در خاک شدند. رژیم تمامی امکانات خود از جمله ارعاب و تهدید خانواده ها را بکار گرفت تا این جنایت علنی نشود اما تلاشها و اقدامات بازماندگان و خانواده های اعدام شدگان در داخل و خارج از کشور، جنبش دادخواهی، احزاب و سازمانهای سیاسی خارج از کشور و همچنین شهادتهای برخی از جان بدر بردگان از این کشتار دسته جمعی، باعث شد که زوایایی از این “جنایت علیه بشریت” از پرده برون افتد. جا دارد که در این اینجا به نقش اعتراض افشاگرانه آقای منتظری به اعدامهای تابستان ٦٧، نیز اشاره شود.
آقای جاوید رحمان، گزارشگر ویژه پیشین سازمان ملل در امور ایران، کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی – عقیدتی در تابستان ١٣٦٧ را مصداق بارز “جنایت علیه بشریت” دانسته و تاکید کرده است که “این کشتار همراه با پنهانکاری سیستماتیک، امتناع از اعلام محل دفن و سرنوشت قربانیان و تهدید و آزار خانواده ها، مصداق ناپدید سازس قهری و جنایت علیه بشریت است”.
هنوز پس از گذشت ٣٨ سال تمامی ابعاد این کشتار دسته جمعی آشکار نشده است. شهادت ها، کتابها و نوشته های برخی جان بدر بردگان از این کشتار دسته جمعی که عمدتا در زندانهای تهران و گوهردشت و برخی شهرهای بزرگ زندانی بوده اند، زوایایی از چگونگی روند اعدامها را آشکار کرده اند اما درباره بسیاری از زندانها در شهرهای کوچک، اطلاعات چندانی در دسترس نیست چرا که در برخی از این زندانها، تمامی زندانیان بدار آویخته شدند و بازمانده ای نیست که پرده از چگونگی کشتار در این زندانها بردارد. پس از گذشت نزدیک به چهار دهه، هنوز آمار دقیق اعدامیان تابستان خونین ١٣٦٧ روشن نیست. برخی ارگانها و نهادهای حقوق بشری حداقل رقم ٥ هزار نفر را ثبت کرده اند و برخی از سازمانهای سیاسی بر این باورند که تعداد اعدام شدگان دراین قتل عام بسیار بیشتر از ٥ هزار نفر است. در میان اسامی ثبت شده، بیشترین تعداد، اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران هستند.
طی تمامی سالهایی که از این جنایت هولناک می گذرد، خانواده های دادخواه لحظه ای از تلاش و کوشش برای دستیابی به حقیقت و آنچه در آن تابستان خونین بر سر عزیزانش آمده است، دست برنداشته اند. در این راستا، دادگاه حمید نوری در سوئد و شهادت خانواده های دادخواه و بازماندگان کشتار دسته جمعی در تابستان ٦٧ از یکسو زوایایی از این “جنایت علیه” بشریت را عیان ساخت و از سوی دیگر نشان داد که “جنبش دادخواهی” در ایران پیگیرانه به مبارزات خود ادامه داده و اجازه نمی دهد که این جنایت به فراموشی سپرده شود. این جنبش همچنین سهم مهمی در بیداری وجدان عمومی جامعه ایفا کرده است.
این روزها در شرایطی یادمان کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی – عقیدتی در تابستان را برگزار می کنیم که کشور ایران در بحرانهای عمیق سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بسر می برد. پس از جنگ ٤٠ روزه و وضعیت معلق “نه درگیری شدید نظامی و نه توافق با آمریکا”، بر عمق این بحرانها افزوده شده است. حکومت سرکوبگر اسلامی، ناتوان از مهار این بحرانها و در هراس از خیزش های اجتماعی همچنان به دستگیری، شکنجه و اعدام ادامه می دهد. با این وجود، جنبشهای اجتماعی هرچند با فراز و نشیب، در کشور جاری هستند. این روزها همچنین در آستانه چهارمین سالگرد خیزش انقلابی “زن، زندگی، آزادی” قرار داریم، جنبشی که پایه های حکومت اسلامی را به لرزه درآورد و تغییرات قابل توجهی در بطن جامعه بوجود آورده است.
در سی و هشتمین سالگرد کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی- عقیدتی، همچنین شاهد گسترش ابعاد “کارزار نه به اعدام”، هستیم. در چنین شرایطی وظیفه همه احزاب و سازمانهای سیاسی و همه کسانی که برای رهایی از حکومت اسلامی و برای استقرار آزادی، برابری و دمکراسی در ایران مبارزه می کنند، پشتیبانی قاطع از “جنبش دادخواهی” و “کارزار نه به اعدام” است. این وظیفه با تلاش و مبارزه برای روشن شدن تمامی زوایای جنایت هولناک تابستان 67 و محاکمه علنی و عادلانه آمرین و عاملین آن در دادگاههای ذیصلاح، پیوند خورده است.
زنده باد یاد و خاطر تمامی جانباختگان راه آزادی
سرنگون باد رژیم جنایتکار اسلامی حاکم بر ایران
سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران
يکشنبه ٨ شهريورماه ١٤٠٥ – ٣٠ اوت ٢٠٢٦
