اعدام هزاران زندانی سیاسی در دههٔ ۶۰ نیز نتوانست مانع تداوم حقخواهی و مطالبات آزادیخواهانه و برابریطلبانهٔ مردم شود. کشتار جمعی و اعدامهای امروز نیز در جامعهای بهمراتب گستردهتر، آگاهتر، و متکثرتر نهتنها قادر به مهار اعتراضها و نارضایتیهای عمیق اجتماعی نخواهد بود، بلکه بر دامنهٔ خشم عمومی خواهد افزود
بیانیهٔ سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در محکومیت قتلعام مردم معترض
مردم ستمدیدهٔ کشور ما بار دیگر در سوگ فرزندان خود نشستهاند. اینبار کشتار معترضان به سیاستهای اقتصادی و اجتماعی جمهوری اسلامی از کشتارهای خیابانی دههٔ ۶۰ و نیز از جنایتهای دی ۹۶، آبان ۹۸، و شهریور ۱۴۰۱ نیز گستردهتر و هولناکتر است. شوک عظیمی که جامعه را فرا گرفته نه از سر شگفتی، چرا که همواره میدانستیم نیروهای سرکوبگر حاکمیت از چه میزان خباثت و توحش برخوردارند، بلکه از آن روست که حاکمان بیهیچ ملاحظهای تصمیم گرفتند دست به قتلعام هزاران تن از فرزندان این سرزمین بزنند. این خود گواه دیگری است بر پایان قطعی هرگونه امید به تغییر نظام، حتی برای خوشبینترین و متوهمترین افراد.
«حاکمیت» بار دیگر نشان داد که هیچ ارزشی برای جان مردم و فرزندان ما قائل نیست. چگونه میتوان چنین کشتار جمعیای را مرتکب شد و سپس با رفتاری بیرحمانه و ضدانسانی پیکر جانباختگان را در برابر دیدگان عموم به نمایش گذاشت؟ آیا چنین حکومتی میتواند کوچکترین مشروعیتی در ذهن مردم داشته باشد؟
در پی انتشار بیانیهٔ سندیکا با عنوان «حمایت از جنبش حقطلبانهٔ مردم؛ پیشروی بهسوی آزادی و برابری واقعی، نه بازگشت به گذشته»، ما نیز همچون بیش از ۹۳میلیون نفر از مردم کشور از دسترسی به اینترنت و دیگر ابزارهای ارتباطی محروم شدیم، محرومیتی سازمانیافته که تا روزهای اخیر ادامه داشت و حتی اکنون نیز ارتباطات بهطور کامل قابل اتکا نیست. با اینحال، سندیکا همچنان بر این اصل اساسی و خدشهناپذیر تأکید میکند که رهایی واقعی مردم ایران تنها از مسیر رهبری جمعی و مشارکت آگاهانه، سازمانیافته، و مستقلِ کلیت طبقهٔ کارگر و دیگر اقشار ستمدیده در داخل کشور امکانپذیر است، و نه از طریق دخالت نظامی آمریکا و اسرائیل یا دیگر دولتهای قدرتطلب خارجی و نیروهای وابسته و حامی آنها.
سندیکا ضمن محکومیت قاطع کشتار جمعی مردم محروم کشور، صمیمانه به خانوادهها و عزیزان جانباختگان خیزش دیماه تسلیت میگوید و خواهان آزادی فوری و بدون قیدوشرط تمامی بازداشتشدگان است.
هر روز اخبار اجرای اعدامها به گوش میرسد. «حاکمیت» بداند که حتی اعدام هزاران زندانی سیاسی در دههٔ ۶۰ نیز نتوانست مانع تداوم حقخواهی و مطالبات آزادیخواهانه و برابریطلبانهٔ مردم شود. کشتار جمعی و اعدامهای امروز نیز در جامعهای بهمراتب گستردهتر، آگاهتر، و متکثرتر نهتنها قادر به مهار اعتراضها و نارضایتیهای عمیق اجتماعی نخواهد بود، بلکه بر دامنهٔ خشم عمومی خواهد افزود. کمهزینهترین راه برای مردم و کشور کنار رفتن فوری همهٔ شما و توقف بیدرنگ ماشین کشتار، سرکوب، و ویرانی کشور است.
زنده باد آزادی، برابری، و همبستگی مردمی
چارهٔ کارگران و زحمتکشان وحدت و تشکیلات است
سهشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۴
