مصاحبه روزنامه یونگه ولت با آندرآ لئونت و ماریا میرس در باره اوضاع کنونی آرژانتین
آندرآ لئونت در استان چوبوتِ آرژانتین زندگی می‌کند و در جنبش سوسیالیستی «پودِر پاپولار» (قدرت مردم) فعالیت دارد.
ماریا می‌یرِس در بوئنوس‌آیرس، پایتخت آرژانتین، زندگی می‌کند و عضو «جبهه سازمان‌های در حال مبارزه» است؛ تشکلی که از جمله، از منافع و مطالبات بیکاران دفاع می‌کند.
تاریخ انتشار: ۷ اوت ۲۰۲۶
آرژانتین: رئیس جمهور مایلی به استثمار روزافزون مردم و طبیعت ادامه می دهد. اما همچنان مردم آرژانتین در مقابل این استثمار مقاومت می کنند.
گفتگو با آندره‌آ لئونت و ماریا میرس
David Siegmund-Schultze
Jungewelt
برگردان به فارسی ناهید جعفر پور
اوضاع کنونی آرژانتین « آنها برایشان اهمیت ندارد، که مردم ما غذا دارند یا نه.»
پرسش؛ رئیس جمهور آرژانتین، خاویر مایلی، چه مسئله سیاسی را در قبال استخراج منابع طبیعی دنبال می‌کند؟
آندره‌آ لئونت: احزاب سنتی آرژانتین همواره درباره استخراج منابع طبیعی نوعی توافق و اجماع داشته‌اند. با این حال، در بسیاری از مناطق آرژانتین، سابقه‌ای طولانی از مقاومت در برابر این فعالیت‌ها وجود دارد.
در شرایطی که راست افراطی در حال پیشروی است، این مناقشه شدت بیشتری پیدا کرده است. مایلی تلاش می‌کند استخراج منابع طبیعی و بهره‌برداری از آنها را در آرژانتین به هر قیمتی گسترش دهد؛ بدون آنکه برایش اهمیتی داشته باشد مردمِ تحت تأثیر این پروژه‌ها چه نظری دارند.
به نظر می‌رسد دولت علاقه‌ای ندارد که از محبوبیت مردمی برخوردار باشد و در عوض، دستگاه سرکوب خود را گسترش می‌دهد. دولت واحدهای عملیاتی ویژه‌ای تشکیل می‌دهد تا بتوانند در هر نقطه از کشور، هر زمان که مردم برای متوقف کردن پروژه‌های استخراج منابع طبیعی اقدام کنند، وارد عمل شوند.
پرسش؛ آیا قوانین مشخصی نیز برای تشدید این سیاست‌ها تصویب شده است؟
پاسخ ؛ در ماه ژوئیه، میلی تلاش کرد قانونی را به تصویب برساند که هدف آن تضمین مصونیت و دست‌نخوردگی مالکیت خصوصی بود. اجرای این طرح در ابتدا با حکم دادگاه متوقف شد، اما در پایان ماه سپتامبر، دیوان عالی کشور این حکم را لغو کرد.
بر اساس قانون جدید، سرمایه‌گذاران خارجی می‌توانند به‌طور نامحدود در آرژانتین زمین خریداری کنند؛ از جمله زمین‌هایی که ذخایر عظیم آب‌های زیرزمینی، رودخانه‌ها و منابع آبی را در بر می‌گیرند.
علاوه بر این، زمین‌هایی که بر اثر آتش‌سوزی تخریب شده‌اند نیز قرار است برای فروش عرضه شوند. تاکنون قانونی وجود داشته که فروش زمین‌های سوخته را به مدت ۳۰ سال ممنوع می‌کرد.
من اهل جنوب آرژانتین، یعنی منطقه پاتاگونیا هستم. در آنجا منابعی مانند طلا، نقره، عناصر خاکی کمیاب و اورانیوم وجود دارد. به‌ویژه در همین منطقه، آتش‌سوزی‌ها عمداً به راه انداخته می‌شوند. پشت این اقدامات، شرکت‌های املاک و مستغلات و شرکت‌های چندملیتی معدنی قرار دارند.
همچنین قرار است استخراج نفت و گاز از طریق شکست هیدرولیکی یا «فرکینگ» گسترش یابد. تولید «هیدروژن سبز» نیز توسعه پیدا خواهد کرد. افزون بر این، مراکز عظیم داده با مصرف انرژی بسیار بالا در حال ساخت هستند.
همچنین برنامه‌هایی برای احداث سکوهای فراساحلی به‌منظور تولید گاز طبیعی مایع‌شده (LNG) و ساخت گسترده خاک، هوا و آب در حال اجراست. بسیاری از این شرکت‌ها به آرژانتین می‌آیند، زیرا نمی‌خواهند خود را به استانداردهای زیست‌محیطی اتحادیه اروپا پایبند بدانند. در اینجا، دولت و مسئولان با آغوش باز از آنها استقبال می‌کنند.
پروژه‌های معدنی شغل ایجاد نمی‌کنند؛ آنچه برای مردم به ارمغان می‌آورند، فقر، فلاکت و گرسنگی است. این شرکت‌ها نیز مالیات اندکی می‌پردازند یا اساساً مالیاتی پرداخت نمی‌کنند.
آنها تمام سود و منابع طبیعی را به جیب می‌زنند، اما آلودگی زیست‌محیطی‌ای که مسئول آن هستند، مرگبار است. بنابراین، مبارزه با این پروژه‌ها مسئله مرگ و زندگی است.
علاوه بر این، در جنوب کشور تلاش می‌شود مردم را از زمین‌هایشان بیرون برانند. این کار از طریق ایجاد شرایطی صورت می‌گیرد که کشاورزان خرده‌پا را ناچار می‌کند مزارع خود را ترک کنند؛ زیرا کشاورزی دیگر صرفه اقتصادی ندارد و هیچ اقدام حمایتی دولتی نیز به سود کشاورزان انجام نمی‌شود.
سپس زمین‌های آنها به شرکت‌های چندملیتی اجاره داده می‌شود. بنابراین، مسئله در واقع سلب مالکیت و بیرون راندن مردم از زمین‌هایشان است.
پرسش؛ شما چگونه در برابر این سیاست‌ها مقاومت می‌کنید؟
ما سنت غنی و دیرینه‌ای از مبارزه داریم، به‌ویژه در پاتاگونیا. روش‌های مختلفی برای مقاومت ایجاد کرده‌ایم؛ از جمله برگزاری مجامع مردمی و فعالیت مستمر برای آگاهی‌بخشی.
ما تلاش می‌کنیم این آگاهی را گسترش دهیم که اگر در محیطی بیمار و آلوده زندگی کنیم، نمی‌توانیم زندگی سالم و شرافتمندانه‌ای داشته باشیم.
سال‌هاست که در استان چوبوت، جایی که من زندگی می‌کنم، پروژه‌هایی مانند احداث انبار زباله های هسته‌ای با مخالفت قاطع مردم روبه‌رو شده‌اند. شرکت‌های معدنی نیز از طریق همه‌پرسی‌های مردمی مجبور به ترک منطقه شده‌اند.
همچنین در سال ۲۰۲۱، مردم چوبوت با موفقیت در برابر صدور مجوز پروژه‌های معدنی مقاومت کردند.
دولت‌های متعددی در چوبوت تلاش کرده‌اند پروژه‌های بزرگ معدنی را به مردم تحمیل کنند. در سال ۲۰۲۱، درست در میانه یک بحران شدید اقتصادی و اجتماعی، بار دیگر چنین تلاشی صورت گرفت و مردم در واکنش به آن به خیابان‌ها آمدند.
تمام استان مصمم بود که دولت را وادار به لغو قانون کند. به مدت هفت روز، درگیری‌های خیابانی شدیدی جریان داشت و حکومت با خشونتی عریان وارد عمل شد.
مردم نیز با ابزارهایی که در اختیار داشتند پاسخ دادند: در خیابان‌ها ایستادند، سنگ پرتاب کردند، سنگربندی کردند و از سپرهای حفاظتی دست‌ساز استفاده کردند.
تقریباً تمام مرکز استان چوبوت در آتش سوخت. ساختمان دولت، دیوان عالی و خودروهای پلیس به آتش کشیده شدند. خیابان‌ها مسدود شدند. ساختمان روزنامه «دیاریو اِل چوبوت» ــ روزنامه پیشرو منطقه که پیوسته برای شرکت‌های معدنی تبلیغ و لابی‌گری می‌کرد ــ نیز در آتش سوخت.
مردم در طول این هفت روز به‌روشنی دریافتند که دشمنانشان چه کسانی هستند. سرانجام، پس از هفت روز مقاومت بی‌امان، دولت منطقه‌ای ناچار شد قانونی را لغو کند که سال‌ها برای تصویب آن تلاش کرده بود.
دولت می‌دانست که مردم مصمم‌اند مبارزه را ادامه دهند و در برابر خشونتی که سال‌ها متحمل شده بودند، واکنش نشان دهند.
این بخشی از هویت ماست.
پرسش ؛ خانم میرس، شما در یکی از محله‌های کارگری بوئنوس‌آیرس فعالیت سازمان‌یافته دارید. اقدامات دولت چه تأثیری بر این محله‌ها گذاشته است؟
پاسخ ؛ ماریا می‌یرِس: سیاست دولت میلی در محله‌های کارگری بسیار تهاجمی است.
برای مثال، دولت به محله «وییا ۳۱» ــ مشهورترین سکونتگاه غیررسمی پایتخت ــ یورش برد. نیروهای امنیتی دکه‌های اغذیه‌فروشی و مغازه‌های پوشاک را تخریب کردند؛ یعنی همان کسب‌وکارهای کوچکی که مردم با کمک آنها به‌سختی زندگی خود را می‌گذرانند.
محله وییا ۳۱ نه سیستم فاضلاب دارد، نه شبکه تأمین آب و نه برق. دولت نیز هیچ‌گاه از این محله حمایت نکرده است.
اکنون دولت این محله را تحت کنترل خود درآورده و به ساکنان اجازه نمی‌دهد خانه‌هایشان را بسازند، تعمیر کنند یا کار کنند.
وقتی اجازه کار کردن به مردم داده نمی‌شود، چگونه می‌توانند زنده بمانند؟
پرسش؛ زندگی روزمره در دوران حکومت میلی چه تغییری کرده است؟
کرامت کارگران از آنها گرفته شده است و بسیاری از مردم شغل خود را از دست داده‌اند.
کارهای ساده‌ای مانند بیرون رفتن با خانواده و صرف یک وعده غذا در بیرون از خانه، دیگر برای بسیاری از مردم امکان‌پذیر نیست. آنها ناچارند برای دریافت غذا به سازمان‌های اجتماعی‌ای مانند تشکل ما مراجعه کنند تا بتوانند در آشپزخانه‌های عمومی غذا بخورند.
حتی افرادی که هنوز شاغل هستند، درآمدشان فقط برای پرداخت اجاره خانه کافی است.
در محله «کُنسْتیتوسیون»، اجاره یک اتاق بین ۵۰۰ هزار تا ۶۰۰ هزار پزوی آرژانتین است؛ مبلغی معادل حدود ۲۸۸ تا ۳۴۵ یورو، طبق محاسبه‌ای که در مقاله ذکر شده است. این مبلغ تقریباً برابر با یک ماه دستمزد است.
علاوه بر این، دولت کرایه وسایل حمل‌ونقل عمومی را افزایش داده است. بنابراین، حتی رفت‌وآمد روزانه به محل کار نیز هزینه بسیار زیادی دارد.
میلی همچنین به نظام بهداشت و درمان و آموزش حمله کرده است. آخرین اقدام ریاضتی دولت این بود که تنها منبع درآمد بسیاری از رفقای زن ما را قطع کرد؛ زنانی که هر روز در آشپزخانه‌های جمعی فعالیت می‌کنند و به بیش از پنج میلیون خانواده غذا می‌رسانند.
پرسش؛ شما در برابر این شرایط چه واکنشی نشان می‌دهید؟
پاسخ ؛ با مبارزه و مقاومت؛ همان‌گونه که با تاریخ و سنت مبارزاتی ما سازگار است.
ما همیشه فقط از طریق مبارزه توانسته‌ایم به اهدافمان برسیم. میلی نمی‌تواند ما را متوقف کند، حتی اگر ما را بکشند.
دولت ادعا می‌کند که پولی در اختیار ندارد، اما در حال حاضر مبالغ هنگفتی را صرف عملیات علیه صفوف اعتراضی و تجمعات اعتراضی می‌کند. میلیون‌ها و میلیون‌ها واحد پول برای این کار هزینه می‌شود.
این منابع هدر می‌روند؛ در حالی که می‌توان از آنها برای بهبود زندگی مردم استفاده کرد.
اما برای دولت اهمیتی ندارد که مردم کشور غذا داشته باشند، بتوانند زندگی کنند یا از آموزش برخوردار شوند. دولت ترجیح می‌دهد پول را صرف آن کند که ما را مجروح و کتک‌خورده کند؛ فقط به این دلیل که حقوقی را مطالبه می‌کنیم که حق مسلم ماست.
پرسش؛ سازمان های اجتماعی در محله‌های کارگری تحت پیگرد و اتهام‌زنی قرار می‌گیرند. هدف از این کار چیست؟
آندره‌آ لئونت: دولت میلی سازمان‌های اجتماعی را بزرگ‌ترین دشمن خود می‌داند و فعالیت آنها را جرم‌انگاری می‌کند؛ زیرا می‌داند که این سازمان‌ها در محروم‌ترین محله‌ها ریشه دارند.
هدف دولت این است که راه را برای گسترش قاچاق مواد مخدر هموار کند. زیرا درست همین سازمان‌ها هستند که در محله‌ها در برابر موادفروشان می‌ایستند و به جوانانی که در شرایط بی‌ثبات و آسیب‌پذیر زندگی می‌کنند، راه جایگزینی نشان می‌دهند تا به دام آنها نیفتند.
میلی به قدرت رسیده است تا تمام بافت اجتماعی‌ای را که طی سال‌ها ساخته شده، نابود کند.
دولت می‌خواهد هرگونه امکان سازمانیابی جمعی را درهم بشکند. این کار را با فردی کردن مشکلات و منازعات انجام می‌دهد تا روحیه رقابت فردی و شایسته‌سالاری در طبقه کارگر نفوذ کند.
مردم باید به این نتیجه برسند که مشکلاتشان را به‌تنهایی حل کنند.
بزرگ‌ترین آسیبی که میلی وارد می‌کند، نفوذ دادن این ایدئولوژی به ذهن مردم است. در نتیجه، درک این موضوع که راهی برای خروج از وضعیت موجود وجود دارد، هر روز دشوارتر می‌شود.
مردم دیگر باور ندارند که بتوان از طریق کنش سیاسی، وضعیت زندگی‌شان را بهبود بخشید. استعفا، ناامیدی و احساس ناتوانی گسترش یافته است و طبقه کارگر بیش از پیش تکه‌تکه و پراکنده می‌شود.
با این حال، سازمانیابی جمعی از پایین، همچنان در کشور ما بسیار قدرتمند است.
با وجود تمام تلاش‌های راست افراطی برای نابود کردن طبقه کارگر سازمان‌یافته، ما مقاومت می‌کنیم و مهم‌تر از همه، همچنان باور داریم که جهانی دیگر امکان‌پذیر است.
این چشم‌انداز به ما جهت می‌دهد و نیروی لازم را برای ادامه مبارزه در اختیارمان می‌گذارد.
تسلیم شدن و ناامیدی، گزینه ما نیست.
